ijskoude laagjes
op de tuin en ramen
benemen adem
aan een hongerend
warmte minnend mens
de grens is bereikt
we gaan dieper
het duister in
om hier het begin
van het einde
op te rapen
Anja Tekelenburg
draag jij
de krachten
mee in jouw
hart en geweten
vergeten de dagen
minuten in
het mindere
naar het meeste
de maan is vol en verloren geraakt
achter duizenden stukjes
regen en nevel die heel veel
zicht ontnemen en je dwingen
in het binnenin te zingen
zacht raken we de snaren en maken
het lichte uit het duister
we luisteren in de minne
waar in den beginne van dit tijdperk
een levenswerk
verloren ging
we zingen met de elf
het gewelf traag open
en lopen hand in hand
naar een beloofd land
dat in ons leeft
waar we kettingen rijgen
op de golven van wind
en zijn stille wenken aan
ons mensenkinderen
zinderen de donkere dagen
klagen kinderen over ongezien
gevaar dat daar dreigt
kunnen wij hen horen?
Draag mijn ziel
op handen
lieve vader moeder God
zo samen aan de wandel
vol praatstof over het leven
woorden waaien mee
op de wind
nevel sfeert sprookjes
door de ruimte van een
december morgen
zorgen stil
waar bewegen de vrouwen zich nog
vol gratie hun dans dansend ter
dankbaarheid en zegening in een overgave
die alle verstand te boven wil gaan
bewegen in cirkel met bezieling
alles in overgave aan het leven dat
zich oorspronkelijk verbonden
heeft geopenbaard en is gekaapt
waar herleven de vrouwen vandaag
vol gratie hun dans dansend ter
dankbaarheid en zegening in een overgave
die de schoonheid van leven uitdrukt
waar hij
aan haar raakt
waar zij
aan hem raakt
dansen door
dag en nacht
zacht het hart
de ziel ontmoeten
zo begroeten wij
het leven
ons gegeven
waar het leven
je hoeken en gaten
van verdriet
pijn
en toch ook wat
vreugde en verdriet laat
ervaren
daar
ontmoeten we
onszelf in het midden
van alle
licht
waar vroeger thuis
geloof een hoofdzaak was
met de Bijbel als
leidraad
het oude testament
als basis deels ontkent
verwent een kind zich
met dagdromen
geschreven woorden
uitgelegd naar politiek
weloverwogen juistheid
is het altijd de vraag
geweest
hoe je wandelt met God
een gesprek van Ziel tot Ziel
vertaald kan in een hart
tart alle geschreven taal
al helemaal
wanneer geheimen
zijn herschreven
overgebleven zijn de
ver weg geslagen
dag- en nachtdromen
die komen en gaan
in wandelen
met de onnoembare
Bron
Slechts zijn
en de handtekening
in alle aard-lingen
weer leren zien
slechts zijn
…
…
…
Geef je ons nog tijd
om te leven en lieven
beminnen en een begin
te maken aan bevallen
in bevalligheid gevat
het kind geboren uit
liefde
volkomen
bezield
geaard
geweten
volgroeid
als ik je wakker droom
lief mensenkind
de stroom van het bloed
dat je kloppend hart
voortbeweegt
jij lief mensenkind
vindt vandaag de dag
zelden de veiligheid die
je fysiek en in denken
hoopt en toch
je bent veilig
verzorgt
gedragen
je ziel is geschreven
en Michaël zal je
met hand en tand
beschermen
waar Maria Magdalena
je in haar stille genade
wil voeden met helder
weten en vergeten
waarheden
zullen aantreden.
in het leven …
waar ze vliegen en zweven
eindeloos de lucht berijden
bevrijden zij zich van alles
wat als ballast het hart raakt
verderop maakt hun nest een test
vol verlangen tot een veilige haven
zij laven zich aan de rotsvaste
vrij onbereikbare hoogte daar
ver van het dal
de heilige jaguar
die haar stappen
elegant en sierlijk
op heilige grond
heeft gezet let
op het geweten
ze laten ons weten
dat niets is wat het lijkt
er blijken godinnen
die gezinnen van toen
in morgen hebben
uitgetekend
de heilige jaguar
met haar oerkreet
weet als geen mens
hoe het een grens
heeft bereikt
zij herijkt
en vertelt
het verhaal
van ziel
tot hart
in ziel
Draag je de kandelaar
in het licht vanuit
het dicht diepe duister?
heb je gezicht op en
straal het zachte licht
van december rondom
je zware lijf en leden
harten betreden stil
heilige binnen ruimten
vorm je mij
maak het blijde
van morgen
het zorgeloze
een kind dat
nieuw geboren
wordt
in vandaag
de schepping
geurt naar
afsterven
loslaten
verkleven
verkleuren
verliezen
mensen denken
na over
hun sterven
vertellen
verzoeken
tonen aan
staan half in
leven
overgaan
andere
dimensies
betekenen
de reis
hoe trouw ben jij
aan je eigen roeping
die onder bergen
modder en gedachten
vermorzeld onderaards
bastaard kinderen
heeft gebaard
hoe trouw ben jij
aan je eigen roeping
die over bergen
de hemel aan kan raken
we maken leven hier
tot een overgaande
transformatie
door de duisternis
reizen we onderlangs
er overheen
dwars er doorheen
na regen
de zon
het begon
zo nat
dat de
hoop op
licht zacht
verdween
daar scheen
de zon
en kon
het licht
gevangen
worden
stenen
stralen
leef in je vrouwelijke dans
pak de kans tot rust en adem
met beide handen aan
en kom in vol ornaat staan
op de top van een rots
kijkend over bergen en dalen
hier halen wij inspiratie
delen het leven in samen
en schrijven onze namen in de maan
die op Antarctica zijn zon
verduistert
wie fluistert hier?
de balans
eeuwige beweging
lemiscaten
in gesprek
met de helende
kracht
van volledig
zijn
hier
op
Aarde
in de armen
van de dood
uitvergroot
de pijn
van de mensen
en kinderen
in de armen
van de dood
de zon gezien
en daar
gevoeld dat het
leven vol is
de dood zag
zoveel pijn
en tranen
dat hij
excuus bracht
er wacht zacht
verlangen
naar
vrijheid
waar ik sta
uitkijk
uitzie
overzie
daar sta ik
wetend
tastend
zoekend naar
die ene waarheid
die is, was, zal zijn
Durf jij
te laten
in gesprek?
Durf jij
op te staan
voor vrede?
zacht van binnen
hard van buiten
sluiten we
woorden in
beginnen
zacht de zondag
het mag nog
even duren
door de gordijnen
gluurt de dageraad
waar jouw ziel
het leven buiten
tijd en aarde
overziet
laten de heren
en dames van stand
jouw hand in
houdgreep
waar jouw ziel
gevangen in angst
karaktermoorden
ondergaat
staat stiekem de liefde
gereed om te helen
Verover met zuivere winden
waai rond de haard en pannen
vol voedsel dat heelt
droom met een waterjuffer
vlieg met regenbogen door
het zonlicht over helder water
droom de getijden in dualiteit
een eigenschap van onze aarde
die reptielen niet kon weren
omdat menslingen zich tegen
de waarheid gingen keren.
vrouwe van het licht
je gezicht verscholen
achter de sluiers
van onwetendheid
door de tijd heen
hier op Aarde vermoord
vermorzeld, verbrand
een land van leegte
achter latend waar
verkrachting en verminking
de norm zijn geworden
en niemand het ziet
omdat het zo normaal lijkt
waar de ziel zich hecht
aan het licht gedreven lijf
blijf ik zoeken en tasten
naar diepere waarden
en zin
van het bestaan
als het mes
alle wonden
zuiver
langs
de huid
opent
etter laat
verdampen
stampen
de
laarzen
voorbij
als het mes
alle levens
zuiver
ziet
het oog
zegent
laat liefde
leven zijn
strelend
handen
elkaar
waar je te gast bent
in de huiskamer
van een ander
mag hij jou niet schenden
echter
de huisregels van een ander
zijn wel
zijn haar recht
dat wil zeggen
de huiskamer van mijn eigendom
is stomweg mijn heilige ruimte
en als jij je daar niet veilig voelt
is daar het gat
van de voordeur
als je al voorbij de drempel
komt
als je mijn huisregels leest 🙂
welke bloedlijnen
verdwijnen
komen en gaan
hoeveel moeten er
nog komen en
gaan voor zielen
hun vrijheid claimen
en dansen in de tuinen
van licht en liefde …
Vlieg je
droom je
zweef je
naar het licht
je gezicht
in de zon
waar je ooit
nieuw begon
jij vrouwe vol leven
waar is zij gebleven
haar heilige passie
als theewater
kokend heet
in vergeten
momenten
van waanzin
over de tafel rolt
je mag hier niet zijn
kinderen die de pijn
meedragen en vragen
naar liefde voorbij gaan
verstoten en weggezonden
als melaatsen omdat ze
plaatsen bezetten voor
mensen met gezondheidsbewijzen
die niets anders dan onzin prijzen
… laten vrijheid verdampen
en doen stampende laarzen
soldaten van verraad
in een waanzinnige hel …
als theewater
kokend heet
over de balie
gutst, is het
heilige woede
die stormt
sluip zacht door de wouden
zie bomen zwiepen
hoor geesten joelen
bedoel je dat het einde
nu dan echt in zicht is
of dat de oorlog groeit?
sluip zacht door de wouden
vouw verlangen in flessen
beziel een stille stem
als we niet meer mee doen
houdt het op
de strop om de nek van vrijheid
lijkt steeds vaster en sterker
gewonden en verstreken
we blijk bekeken met ogen vol
haat, sociopathy en de illusie
van leiding waar de bevrijding ligt
in je eigen-wijs-heid, die er altijd is
voor jou en mij
lach niet
als je ziet
en geniet
voel slechts
en open
hart en ziel
Ik heb het nog nooit gedaan en ik denk dat ik het wel kan … gewoon doen, en je overgeven aan het moment … even die innerlijke criticus naar achter schuiven en het heeft in elk geval voor een aantal mensen zeer zeker gewerkt …
Poëzie is de taal van de ziel … en hoe kun je dat nog verder uitbouwen … ?
in het lichte
niets
vol grijs
grauw
en een jaar
strijd
vertwijfeling
duizenden tranen
waant de dag zich
na een ontmoeting
en wandeling
in bed
welke wegen
bewandel jij
en liggen
nog open?
morgen
gisteren
vandaag
ze voegen
zich samen
adem
gestokt
in vergif
geraakt
door niets
dat morgen
doorleeft
dans
speel
schrijf
schrijf
taal
ziel
verwoord
akkoorden
van leven
Een slimme meid
is op de toekomst voorbereid
met oplopende benzineprijzen
bewegen we met afgrijzen
naar een afgrond die rondom
opdringerig
onze levens indringt
en kopen we
een goede nieuwe fiets
en deze lieve trouwe maat
gaat door …
hoe trouw ben je
aan je eigen waarheid
in een tijd vol waanzin
waar tegenwoordigheid
bestaat uit schermen
die ons beschermen
tegen virussen die alleen
in modellen zouden bestaan
de waan van de dag mag
dan afstompen
oom Jan loop op klompen
en we dragen
water naar de zee
Klein lief
vogeltje
symbool
voor het eindeloze
onmogelijk
dat mogelijk wordt
zo het toonbeeld
van kwetsbare
kracht
waar het karma
dharma aantast
verrast de dag ons
zonsopkomst
beneveld
in novembermist
Karma hier bedoelt als: handelen of actie Dharma hier bedoelt als: Metafysisch de grondslag waarop de schepping en de universele wetten van de natuur berusten. 2. Individueel een factor tot bewustzijnsontplooiing.
in een schitterende
poging om in het midden
het uiterste
tot in het minder
te verbinden
blijf kind van God
en sta niet toe
dat je slaaf van Satan
of welke gevallen
engel ook
Jij zorgt
en borgt
het welzijn
welbevinden
ondanks de last
past de dag
zich dagelijks aan
aan het bestaan
van jou
mijn zorgen kind
mijn zorgen geliefde
mijn zorgen buur
zo in een kamer
op een grijze stoel
anderen op een
oranje bank
we drinken koffie met vlaai
maken een zwaai naar het leven
we zijn in gesprek gebleven
over luisteren en kijken
in dat kleine doosje
ligt een gouden zaad
kraal zo je wilt
een belofte
voor morgen
een kind
geboren
en schepping
getekend
in betekenis
zacht bewegen de huiden
laten schubben los
een tros druiven aan een
herfstkleurende tak, waar blad
al loslaat en in gesprek gaat
met de elementen rondom
zacht strelen we de handen
van een kwetsbaar kind
dat verloren bestemming zoekt
een gele stempel die
de tempel verzuurt
door ziektewaan
we bestaan nog
bij de gratie
van een god
die mensen tot
bloed-spraak-smaakt
raakt-Baäl
in zijn buik kinderen
en bange mensen
krachtvoer voor macht
als het nodig is
komt er een frisse
wind die gratis
en voor niets
iets verschoont
bewoon jij
jou?
durf jij te spelen
en te delen
vanuit een kinderlijk
open hart?
in het licht
ontvangen
wij de
geboorte
van het AL
in onszelf
In droomwerelden
diep onder oppervlakten
voelen en beleven wij
de getijden
Ach
wil jij
met mij
spelen?
Ach lieve
wil jij
vandaag
luisteren?
Laat de geest
en de vogel
dansen op de wind
laat de geest
adem blazen
in het lichte kind
Laat de wind
verhalen vertellen
die vergeten zijn
hoe zij draken en reptielen
veranderen in mens en weerom
ik kom in het midden van de waan
terug
speel nu
en verdeel de spelen in leugen en waarheid
wat is nu eigenlijk integriteit
als de eed, het leven meed
kom lieve mensenkind de vrouwen
wachten op jou en sturen nieuwe kinderen
die wijzer en lichter zijn een kinderjacht
is hier
vandaag
zet ik in op onderkennen en verwen
de kinderen in mijn leven met licht
speelse aanwezigheid met soms wat strengheid
lief mens leef liefde
dat wat inktzwarte marteling is
hier aangekeken wordt en erkent
transformeert met zachte hand
te midden van vier mensen
is er een norm
die wijzer is
dan liefde
creatie
vanuit de bron?
Hou jij
mijn hand
opdat
mijn hart
kan
kloppen?
in het licht
van duisternis
waarin dat
ene waakvlammetje
van leven
nog brandt …
landt zacht jij
lief innerkind
en vindt de
ruimte om te dansen
vol leven
vandaag …
kom lieve
jouw leven
jouw ziel
is vrij
van jou
leef naar de wetten
van liefde en respect
en alles komt goed
is goed
Geef mij de wijsheid
van de creator
vrije ruimte verbonden
met de hemelen
kraamkamers ver van hier
die wij in materie
zo verliezen door
misverstanden
rafelranden vol bedrog
en structurele slavernij
in het licht van de nacht
duisternis en woeste wind
een kind dat stil wacht
verkracht door heren
van stand
in de hand
een klein rond steentje
de benen gebonden gekuist
er bruist woede in mij
laat het tij keren …
in het leven
vliegen we
over bergen
en dalen
als adelaar
in het leven
lopen we
over mossen
en wouden
als jaguar
bereken in stilte
de stappen in het duister
ik luister naar niets
tot iets het overlaat
en in gesprek bestaat
een ruimte waar
voetstappen de trappen
naar de hemel
op aarde betreden
in den beginne
was het woord
en het woord
gaf adem
het einde de richting
voorzichtig in beweging
tegen alles in
een tegen de binnenste
buitenranden
vertekenen de beelden
het aangenomene
een weg te gaan
alleen staan
hand in hand
met zielsverwanten
zo de opperste staat
van allertheid
een tekening op
papier en glas
zo de opperste staat
van creatie leven
tekent op een
oppervlakte van zand
landen we
in de speelruimte
en vieren
het leven
Als je ziel geraakt en gekraakt is
in honderden eeuwen misleiding
mag het dan even kosten om de
trossen los te gooien en de ankers
elders te laten landen?
ach als ik het vrouwelijke opoffer
en in het midden het slachtoffer
op het altaar deponeer
keert de Saturnus kracht onverwacht
heftig terug
als ik het vrouwelijke omarm
en het slachtoffer verwarm en haar
haren zacht recht kam
neemt zij wat hij nam
in zichzelf op
In mijn dromen
de beer
en een pauw
als vrouw met
dromen
een dageraad
die zich opent
ben je bang
kijk dan op
stop direct
met angsten
leef vandaag
in liefde
Citeren
7 Q’ej of Hert
rondom
een blik
je oog
gericht
op daar
zo de storm alles raakt
in woest geweld in boosheid
de verlangens van het boze
kraakt
zo de hagel en regen tegen
de ramen slaat met razend
geweld en de dijken weer
test
de dagen korten
wind raast
door de landen
over polders
appels vallen
bomen verliezen blad
we vieren het leven
en eren de doden
lichtjes in het duister
bij volle maan
in dromen vliegen
spoken en heksen
doorheen straten
lanen en bossen
kinder-rijk
zo kostbaar
dat we kijken
naar theater
dat later
een gouden
herinnering
en glimlach
op gezichten
tovert
Twee meiden
en een oranje
Halloween sfeer
ze hebben het over
een heksenbezem
en ja, die is er
een heksenhoed ook
ergens een witte cape
je kijkt er vast van op
een straat stond op
de kaart als heksenland
met tovenaarsstaf
wikkel u lichaam van licht
om ons heen en schijn
door alle grijze dagen
een vleug vol hoop
over de mensenkinderen
van de aarde
en daar buiten
waar passie
over straten
en door plassen
danst …
door weer en wind
verbonden met
alles wat is
je vissersnet
vangt de woorden
uit de hel
waar je de hemel
verloor in angst
voor verlies
in deze angst
verliezen wij
verbinding en
raken de Bron
in en om ons
geheel kwijt
in de diepte
van waanzinnigheid
helle-tijd uit merries
van de nacht
brachten een wereld
vol verdeeldheid
geweld en wraak
ik braak uilenballen
vazallen spreken over
legers in aantocht
ik zocht het
elders
zacht waaien
winden over
duinen
we struinen over
zandheuvels
en zien
naar de haaien
en dolfijnen
ze verdwijnen
dieper onder water
naar geheime kastelen
waar velen
geen weet
van hebben
we zwemmen en weven
nieuwe koorden van tijd
…
…
…
de overheid
heeft altijd gelijk
dus eigenlijk
was ik drie dagen man
het kan verkeren
het schrijven is overgedaan
er komt weer vrouwelijk
bij het geslacht te staan
ik geloof dat het schaap
toch nog een kop
heeft
die niet in koeken verbakken is
een echte schapenkop
geeft niet zomaar haar
waarheid op
regen en storm
waai alles dat duister
pijnlijk, tranend is
naar het midden
van het monsterlijk hart
zend het terug
regen en storm
waai alles wat liefde
zorgend, troostend is
naar het midden
van het moederlijk hart
voed ons leven
Een emmer groene zeepsop
twee harde borstels
een buitenemmer met zand
op de muur restanten van een twee
oma weet er wel raad mee
de oude middelen en kinderen
die de elementen maar al te graag
verkennen, verwennen de muur
met harde varkensharen borstels
en werkelijk het werken werkt
Een kleuter
met teveel energie
trekt aan mouwen
slaat op buiken
wil spelen en stoeien
boeien van aandacht
er wacht een moment
van rollen en dollen
tot de rem te los
en mijn grens
gesteld is
later met pepernoten
en de grabbelton
blijft het draakje
uit d(r)agen
dat leven en spelen
grenzen opzoeken
en bellen mollen
het leukste is
aan buitenspelen
we delen de straat
tot het eten op staat
de een staat op een schommel
gaat hard en hoog tot de hemel
de aarde in ervaren raakt
de peuter in het zand
het meisje op mijn schoot
hoog
hoger
hoogst
dan de peuter
ook
maar alleen
zonder moeder
met de oma
van de straat
het staat op foto
dat koppie
vol angst, vrees en trots
neem mijn handen
maak ze sterk
toegenegen
tot uw werk
we zongen het in de kerk
het werk ziet er anders uit
dan toen op ons bordje geschept
behept met eigen wijsheid
is de tijd gekomen
om onze dromen
verder ter hand te nemen
en het hart te volgen
als een kind
Lieve grote moeder
omarm mij en warm
ons mensen
aan uw kloppend hart
dank je wel
voor al je
bloed zuivere
omdansende
miskenningen
van de werkelijke
waarheid
dank je wel
voor jouw hier
zichtbare zwart
dat zich keert
tegen mensen die jou
zo zeer
nodig hebben
om een leven
als mens
onder de zon
en op de aarde
te leven
vlieg hoger dan dit
moment je mogelijk maakt
en kraak de code